Dr House. Biografia Hugh Lauriego i przewodnik po serialu

Wielka kreacja Hugh Lauriego.

Jak właściwie doszło do tego, że amerykański serial telewizyjny o nieprzyjaznym, utykającym doktorze bezustannie łykającym leki, który czerpie przyjemność z obrażania pacjentów, współpracowników i całej ludzkości, stał się jednym z najbardziej popularnych w ostatnich latach seriali? Czy chodzi tylko o doskonały scenariusz i mistrzowską reżyserię? Aby w pełni zrozumieć źródło sukcesu "Dr. House"a", należy się przyjrzeć człowiekowi, który wciela się w rolę głównego bohatera.

To Hugh Laurie, były członek trupy komediowej Footlights w Cambridge, weteran brytyjskiej sceny teatralnej, telewizyjnej i filmowej, entuzjasta boksu i jazdy na motorze, cierpiący na depresję pisarz i muzyk, mąż, ojciec trójki dzieci i były wioślarz odnoszący sukcesy na arenie międzynarodowej. To dzięki niemu serial zyskał siłę wyrazu pozwalającą na zajęcie miejsca w czołówce programów emitowanych w paśmie największej oglądalności.

"Dr House. Nieautoryzowana biografia i przewodnik po serialu" prezentuje wszystkie, ciągle jeszcze mało znane okoliczności, związane z niesamowitą karierą Hugha Lauriego, czyli to, jak dostał rolę w serialu, w jaki sposób przeniósł wszystkie swoje cechy charakteru na postać doktora Gregory"ego House"a, kreując rolę, którą tak wielu fanów i krytyków lubi i podziwia, jego walkę z depresją i zmagania z ciemną stroną bycia komikiem, a także niesamowitą historię kariery i marzeń ojca aktora, oraz to, jak wpłynęły one na syna.

W książce znajdziecie także podsumowanie tego, co jest najważniejsze w kolejnych odcinkach serialu, a także najciekawsze informacje o twórcach serialu i pozostałych aktorach, o błędach medycznych, jakie popełnili scenarzyści i aktorzy, oraz o tym, jak Dr House w praktyce wykorzystuje swoje motto "wszyscy kłamią" - więcej informacji o książce...

"Dr House. Całkowicie bez autoryzacji"

Zbiór szokujących, jak sam główny bohater, artykułów na temat popularnego serialu "Dr House".

Autorzy esejów starają się zanalizować różne aspekty serialu, na przykład:

Jak myśli House?
Dlaczego House tak naprawdę zatrudnił Foremana, Cameron i Chase"a
Dlaczego Wilson wciąż się z nim przyjaźni?
Kim, w zamierzeniu scenarzystów, miał być początkowo House?

Jak rozpoznać oszustwa w serialu, którego głównym mottem jest "wszyscy kłamią"?
Dlaczego pomysły House"a są lepsze niż wszystkich innych?
Czy dr House potrafi uczyć?
Dlaczego House jest takim draniem?

Autorami poszczególnych esejów są: Nick Mamatas, Craig Derksen, Lois Winston, Karen Traviss, Glenn McDonald, Donna Andrews, Jill Winters, Joyce Millman, Shanna Swendson, Robert T. Jeschonek, Geoff Klock, Jillian Hancock, Steven Rubio, Brad Sinor, Virgina Baker, Susan Engel i Sam Levin, James Gilmer, Mikhail Lyubansky i Elaine Shpungin, Linda Heath, Nancy Franklin.

Leah Wilson
Jest redaktorem książek: "Wisteria Lane: On America"s Favorite Desperate Housewives", "James Bond in the 21st Century: Why We Still Need 007", "Mapping the World of the Sorcerer's Apprentice: An Unauthorized Exploration of the Harry Potter Series Complete Through Book Six". Mieszka w Dallas.

Dr House (ang. House; House, M.D.) - amerykański medyczny serial telewizyjny produkowany dla stacji telewizyjnej FOX, który zadebiutował na antenie 16 listopada 2004 roku.

Fabuła serialu koncentruje się na osobie doktora Gregory'ego House'a. W każdym odcinku doktor House wraz ze swoim zespołem (w pierwszych trzech sezonach to lekarze Allison Cameron, Robert Chase i Eric Foreman, a od czwartego sezonu Chris Taub, Lawrence Kutner (do piątego sezonu) oraz Remy Hadley (znana jako "Trzynastka") próbuje zdiagnozować i wyleczyć pacjentów przejawiających rozmaite objawy, niewyjaśnione wcześniej przez innych lekarzy. Oprócz tego serial ukazuje także prywatne życie House'a i członków jego zespołu. Postać House'a była pod pewnymi względami wzorowana na postaci Sherlocka Holmesa

House zdobywa pozytywne oceny krytyków oraz cieszy się dużą oglądalnością. Dystrybuowany w 66 krajach, Dr House był najczęściej oglądanym programem telewizyjnym w 2008 roku. Otrzymał też wiele nagród, m.in. Peabody Award, dwa Złote Globy i trzy Emmy.

Do tej pory wyemitowano pięć sezonów, a premiera szóstego miała miejsce 21 września 2009.

Twórcy:
Chociaż współproducentami serialu są reżyserzy: Paul Attanasio i David Shore, FOX oficjalnie jako producenta podaje jedynie nazwisko Shore'a. Kanwy serialu zostały opracowane przez Attanasio, Shore był odpowiedzialny przede wszystkim za koncepcję głównego bohatera.

Lista producentów wykonawczych Doktora House'a oprócz Shore'a i Attansio zawiera m.in. żonę tego drugiego - Katie Jacobs czy głównego reżysera - Bryana Singera.

Fabuła
Uwaga: poniżej znajdują się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.
Fabuła serialu koncentruje się na postaci doktora Gregory'ego House'a (w jego roli brytyjski aktor Hugh Laurie), znanego z niekonwencjonalnych metod geniusza medycyny, kierującego zespołem diagnostyków medycznych w fikcyjnym Szpitalu Klinicznym Princeton-Plainsboro w New Jersey. Postać łączy wiele cech z Sherlockiem Holmesem, obu charakteryzuje genialność, zamiłowanie do muzyki, lekomania, powściągliwość i ogólna aspołeczność.

House często popada w sprzeczki z administratorką szpitala i dziekanem medycyny - dr Lisą Cuddy (Lisa Edelstein) czy swoim zespołem diagnostycznym, ponieważ wiele z jego hipotez opiera się na wątpliwych czy też kontrowersyjnych przesłankach. Jedyny prawdziwy przyjaciel House'a to dr James Wilson, ordynator oddziału onkologii.

W skład zespołu House'a wchodzą: dr Robert Chase (Jesse Spencer), dr Allison Cameron (Jennifer Morrison) i dr Eric Foreman (Omar Epps). Z końcem trzeciego sezonu serialu zostaje on rozwiązany, a do nowej grupy, oprócz Foremana dołączają: dr Remy "Trzynastka" Hadley (Olivia Wilde), dr Chris Taub (Peter Jacobson) i dr Lawrence Kutner (Kal Penn). Podobnie jak Foreman pozostali członkowie rozwiązanego zespołu nadal pojawiają się w serialu (Chase jako chirurg, a Cameron na izbie przyjęć; Kutner natomiast z końcem piątego sezonu został wypisany ze scenariusza.

Postacie:

Gregory House (Hugh Laurie) - cyniczny, lecz zarazem błyskotliwy i przenikliwy diagnosta, cieszący się w środowisku medycznym opinią szaleńca i wichrzyciela. Doktor House chodzi o lasce, ponieważ kilka lat wcześniej nie zdiagnozowano u niego na czas zawału mięśnia czworogłowego uda, w konsekwencji którego doszło do martwicy. Z tego też powodu cierpi na przewlekły ból. By go złagodzić, zażywa Vicodin, od którego jest uzależniony. W 6 sezonie po pobycie w szpitalu psychiatrycznym przestaje zażywać Vicodin. Ma dwie specjalizacje: z nefrologii i chorób zakaźnych.
James Wilson (Robert Sean Leonard) - onkolog, przyjaciel dr. House'a, trzykrotnie żonaty. W 5 sezonie spotyka się z Amber, która umiera w wypadku.
Lisa Cuddy (Lisa Edelstein) - endokrynolog, dziekan medycyny i dyrektor szpitala Princeton-Plainsboro w New Jersey.W 5 sezonie adoptuje dziecko, z czego House nie jest zadowolony. Jest ona miłością House'a.
Eric Foreman (Omar Epps) - neurolog, członek zespołu dr. House'a. W 5 sezonie zaczyna się spotykać z Remy Hadley.
Allison Cameron (Jennifer Morrison) - alergoimmunolog, członek zespołu dr. House'a (od sezonu 4. pracownik szpitala). Od 6 sezonu ponownie członek zespołu House'a. Wychodzi za mąż za Chase'a.
Robert Chase (Jesse Spencer) - intensywista, chirurg, członek zespołu dr. House'a (od sezonu 4. pracownik szpitala). Od 6 sezonu ponownie członek zespołu House'a.
Chris Taub (Peter Jacobson) - chirurg plastyczny, od sezonu 4 członek zespołu dr. House'a. W drugim odcinku 6 sezonu odchodzi z zespołu wraca z powrotem w 7 odcinku 6 serii.
Lawrence Kutner (Kal Penn) - specjalista medycyny sportowej, od sezonu 4. do dwudziestego odcinka sezonu 5. członek zespołu dr. House'a. Popełnia samobójstwo w sezonie 5. (spotykamy go również w 24 odcinku sezonu 5. jako zwidy House'a).
Remy Hadley (Olivia Wilde) - internista bardziej znana jako Trzynastka, od sezonu 4. członek zespołu dr. House'a. W drugim odcinku 6 sezonu zostaje zwolniona ze szpitala. Powraca w siódmym odcinku 6 sezonu.
Amber Volakis (Anne Dudek) - lekarka ubiegająca się o posadę u dr. House'a (sezon 4). Umiera w wypadku. Następnie pojawia się w omamach House'a (sezon 5).
Stacy Warner (Sela Ward) - była narzeczona House'a; na przełomie sezonu 1 i 2 pełniła rolę doradcy prawnego szpitala Princeton-Plainsboro.
Lucas Douglas (Michael Weston) - prywatny detektyw, wynajęty przez House'a w 5 sezonie do szpiegowania jego ekipy i poszukiwania Wilsona. Powraca on w 6 sezonie jako chłopak Cuddy.
Tu kończą się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.

Nagrody
Serial jest bardzo wysoko oceniany przez krytyków filmowych. Gazeta Washington Post nazwała go najlepszym dramatem medycznym od debiutu "Ostrego Dyżuru".

Serial został także wyróżniony licznymi nagrodami:

Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej - Złoty Glob:

2006:
Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
2007:
Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
2008:
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
nominacja: Najlepszy serial dramatyczny
2009:
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
nominacja: Najlepszy serial dramatyczny

Amerykańska Akademia Telewizyjna - Emmy:

2005:
Najlepszy scenariusz serialu dramatycznego - David Shore za odcinek Three Stories
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
nominacja: Najlepsza czołówka
nominacja: Najlepsza muzyka w serialu - Christopher Hoag za odcinek pilotażowy
nominacja: Najlepsza obsada serialu dramatycznego
2006:
nominacja:Najlepszy serial dramatyczny
nominacja:Najlepsza obsada serialu dramatycznego
nominacja: Najlepsza scenografia w serialu kręconym przy użyciu jednej kamery - Danielle Berman, Derek R. Hill
2007:
Najlepsza charakteryzacja w serialu, miniserialu lub filmie telewizyjnym - Dalia Dokter, Jamie Kelman, Ed French za odcinek Que Sera Sera
nominacja: Najlepszy serial dramatyczny
nominacja:Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
nominacja: Najlepszy gościnny występ w serialu dramatycznym - David Morse
2008:
Najlepsza reżyseria serialu dramatycznego - Greg Yaitanes za odcinek House's Head
nominacja: Najlepszy serial dramatyczny
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
nominacja: Najlepsza muzyka w serialu - Jason Derlatka, Jon Ehrlich za odcinek Guardian Angels
2009:
nominacja: Najlepszy serial dramatyczny
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
nominacja: Najlepszy dźwięk w serialu komediowym lub dramatycznym - Gerry Lentz, Rich Weingart, Von Varga
Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych - BAFTA

2007:
nominacja: Najlepszy program lub serial zagraniczny

Akademia Science Fiction, Fantasy i Horroru - Saturn:

2006:
nominacja: Najlepszy serial wydany na DVD
Amerykański Instytut Filmowy

2005:
nominacja: Oficjalna selekcja do kategorii program roku
Międzynarodowa Akademia Prasy - Satelita

2005:
Najlepszy serial dramatyczny
Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
Najlepsza aktorka drugoplanowa w serialu, miniserialu lub filmie telewizyjnym - Lisa Edelstein
nominacja:Najlepsze wydanie DVD serialu
2006:
Najlepszy serial dramatyczny
Najlepszy aktor w serialu dramatycznym- Hugh Laurie
2007:
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie

Amerykańska Gildia Aktorów Filmowych - Aktor:

2006:
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
2007:
Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
2008:
nominacja: Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
2009:
Najlepszy aktor w serialu dramatycznym - Hugh Laurie
nominacja: Najlepszy zespół aktorski w serialu dramatycznym

Amerykańska Gildia Producentów Filmowych - Złoty Laur:

2007:
nominacja: Najlepszy producent serialu dramatycznego - David Shore, Katie Jacobs
2008:
nominacja: Najlepszy producent serialu dramatycznego - Daniel Sackheim, David Shore, Katie Jacobs
Amerykańska Gildia Reżyserów Filmowych

2006:
nominacja: Najlepsze osiągnięcie reżyserskie w serialu dramatycznym wyświetlanym wieczorem - Paris Barclay
za odcinek Three stories

Amerykańska Gildia Scenarzystów:

2006:
Najlepszy scenariusz odcinka serialu dramatycznego - Lawrence Kaplow za odciek Autopsy
2009:
nominacja: Najlepszy scenariusz odcinka serialu dramatycznego - Doris Egan, Leonard Dick za odcinek Don't Ever Change
Amerykańskie Stowarzyszenie Operatorów Filmowych

2007:
nominacja: Najlepsze zdjęcia do odcinka serialu - Gale Tattersall za odcinek Meaning
2009:
nominacja: Najlepsze zdjęcia do odcinka serialu - Gale Tattersall za odcinek House's Head

Nagrody Amerykańskiej Publiczności (People's Choice) - Kryształowa Statuetka:

2007:
nominacja: Ulubiony dramat telewizyjny
2008:
Ulubiony dramat telewizyjny
2009:
Ulubiony dramat telewizyjny

Hugh Laurie

Hugh Laurie myślał o zawodzie lekarza, lecz po ukończeniu Dragon School w Oxfordzie zamiast medycyny wybrał archeologię i antropologię na ekskluzywnych uczelniach Eton College i Uniwersytet Cambridge. Brał udział w słynnych regatach między uczelniami Oxford a Cambridge. W 1977 zajął czwarte miejsce w Mistrzostwach Świata Juniorów w konkurencji dwójka bez sternika.

Podczas nauki na Uniwersytecie Cambridge odkrył swój talent do aktorstwa i spotkał pierwszą dziewczynę Emmę Thompson, z którą w 1978 roku występował w słynnej grupie Footlights, gdzie poznał m.in. Stephena Fry'a.

Po raz pierwszy zagrał przed kamerami w filmie krótkometrażowym Więc kto ci to sprzedał? (Who Sold You This, Then?, 1975) u boku Johna Cleese. Dziesięć lat później zadebiutował na dużym ekranie w dramacie Obfitość (Plenty, 1985) z Meryl Streep, Charlesem Dance'em, Stingiem, Johnem Gielgudem, Ianem McKellenem i Samem Neillem. Pierwszym przełomowym momentem w jego karierze był występ w sitcomie BBC Czarna Żmija II (Blackadder II, 1986) jako książę Ludwig i Simon Partridge, serii trzeciej Czarna Żmija Trzy (Blackadder the Third, 1987) wcielał się w postać głupkowatego księcia regenta, którego lokajem był tytułowy bohater (Rowan Atkinson), a następnie w czwartej i ostatniej odsłonie Czarna Żmija 4 (Blackadder Goes Forth, 1989) był arystokratą, który dość przypadkowo znalazł się na froncie I wojny światowej.

Wspólnie ze Stephenem Fryem zrealizował dwa cieszące się powodzeniem sitcomy - kostiumowy ITV1 Jeeves i Wooster (Jeeves and Wooster, 1990-93) jako Bertie Wooster i będący luźną wiązanką ich skeczy BBC Jak okiełznać Frya i Lauriego (A Bit of Fry and Laurie, 1987-95).

W latach 90. skupił się na pracy pisarskiej i kinowej, pojawiając się w takich produkcjach jak Rozważna i romantyczna, 101 Dalmatyńczyków, Człowiek w żelaznej masce czy Stuart Malutki. W telewizji występował jedynie okazjonalnie, grając gościnnie w takich serialach jak Przyjaciele czy Tajniacy.

Jego wielki powrót na mały ekran nastąpił w roku 2003, kiedy zaczął grać tytułową rolę w produkowanym przez amerykańską sieć Fox serialu obyczajowym Dr House. Na potrzeby tej produkcji nauczył się posługiwać czysto amerykańskim akcentem, choć na co dzień mówi angielskim w wydaniu brytyjskich wyższych sfer. Rola ta przyniosła mu dwukrotnie - w latach 2006 i 2007 - Złote Globy w kategorii Best Actor in Television Drama.

Laurie jest także autorem bestsellerowej powieści Sprzedawca broni (The Gun Seller).

Z okazji jego 50 urodzin zorganizowano akcje charytatywną, z której cały dochód został przekazany fundacji "Save The Children".

Lisa Edelstein jako doktor Cuddy

Hugh Laurie: Już taki jestem zimny drań

Hugh Laurie czekał na sukces bardzo długo. Ale odkąd jako dr House zaczął pojawiać się co tydzień na ekranach telewizorów, szybko stał się wielką gwiazdą. Od września Dwójka emituje piąty sezon popularnego serialu, a na DVD ukazała się właśnie pełna trzecia seria!

Nikt nie lubi przebywać z człowiekiem, który cały czas użala się nad sobą. A ja taki byłem. Ale poszedłem po rozum do głowy i postanowiłem przestać zatruwać życie innym. Moja rodzina i moi przyjaciele wreszcie odetchnęli z ulgą -wspomina Hugh Laurie. Jak sam twierdzi, długo był wielkim dupkiem. Być może dlatego dziś z trudem akceptuje fakt, że jest uwielbiany przez miliony telewidzów. -Życie potrafi być naprawdę zaskakujące. Jako nastolatek byłem przekonany, że nie dożyję trzydziestki. No, powiedzmy, czterdziestki. A przecież niedawno zdmuchiwałem równe 50 świeczek na torcie urodzinowym. I byłem autentycznie szczęśliwy, bo ani przez chwilę nie pomyślałem o konsekwencjach upływającego czasu -wyznaje tajemniczy i skryty odtwórca postaci kontrowersyjnego dr. House'a z kultowego serialu.

Smaki dzieciństwa

Musiało minąć jednak wiele czasu i odcinków "Dr House'a", by angielski aktor pogodził się z samym sobą i pokonał swoje demony. -W szkole ostro broiłem. Można nawet powiedzieć, że zachowywałem się jak chuligan. Oczywiście, wtedy czułem się buntownikiem, ale dziś, z dystansu, muszę to nazwać głupotą. Zachowywałem się jak zwykły, arogancki nastolatek. Bo tak naprawdę nie było wmoim życiu powodów do buntu. Miałem kochającą rodzinę i dobre dzieciństwo. Na szczęście swoją ignorancją nie wyrządziłem nikomu krzywdy. Dlatego mogę dziś spokojnie spojrzeć w lustro - opowiada Laurie. Był czwartym dzieckiem pochodzącego ze Szkocji lekarza rodzinnego. - Nieraz jeździłem z ojcem na wizyty domowe. Ja siedziałem w aucie, a on wycinał czyraki - śmieje się aktor. Miał głos łudząco podobny do ojca, często podszywał się pod niego i. wystawiał diagnozy przez telefon. -Nie myślcie tylko, że decydowałem o sprawach życia czy śmierci. Co to, to nie! Starałem się dawać neutralne porady. A najczęściej sugerowałem zażywanie tego, co wcześniej zapisał ojciec - mówi Laurie. I zaręcza, że wcale nie miał zamiaru
zostać aktorem.

A wszystko przez dziewczynę
-Gdyby nie przypadek, a raczej pewna kobieta, dziś pewnie grzebałbym w ziemi, szukając starych skorup lub kości -stwierdza aktor. Jako kierunek studiów wybrał archeologię i antropologię w Selwyn College, filii uniwersytetu w Cambridge. -W każdym razie byłem na najlepszej drodze do zostania Indianą Jonesem - żartuje Anglik. Jak w takim razie odkrył w sobie talent aktorski? Wszystkiemu winna aktorka Emma Thompson. Była ona pierwszą dziewczyną Lauriego. To dla niej ten utalentowany wioślarz (brał udział w słynnych regatach między uczelniami Oksford i Cambridge) zapisał się do kółka teatralnego, z którego wyodrębniła się grupa Footlights. Producenci telewizyjni szybko dostrzegli talent komediowy u tego wysokiego i szczupłego chłopaka i zaczęli obsadzać go w różnych produkcjach.

-Śmiech i gagi na ekranie były najlepszym lekarstwem na moją depresyjną naturę - wyjaśnia Laurie. Największą sławę przyniósł mu sitcom "Czarna Żmija". Niestety, kolejne role telewizyjne i filmowe (m.in. "Rozważna i romantyczna", "Człowiek w żelaznej masce") oraz założenie rodziny nie pomogły. W 1997 roku Laurie przeszedł załamanie nerwowe i terapię. Na szczęście udaną.

Sekrety celebryty
Dziś po starych koszmarach zostało już tylko wspomnienie, a Hugh doskonale sprawdza się nie tylko jako mąż i ojciec (razem z żoną Jo Green mają trójkę dzieci -dwóch synów i córkę), ale również celebryta. Choć, jak mówi, przychodzi mu to bardzo ciężko. -Z trudem akceptuję fakt, że jestem rozpoznawalny, a prasa chciałaby wiedzieć, co jem na śniadanie lub co kupiłem żonie na urodziny. Takie są konsekwencje życia w Ameryce -opowiada aktor, który niedawno kupił piękny dom w dzielnicy HollywoodHills.

- Przyjąłem rolę House'a, ale nie sądziłem, że to będzie tak długa przygoda. Kiedy okazało się, że kręcimy już szósty sezon, a będą następne, postanowiliśmy przenieść się z rodziną z Anglii do Kalifornii. I nie żałujemy. Choć moi rodacy myślą, że przeprowadzając się, zrobiłem im na złość. Swoją drogą to zastanawiające, że wszędzie, ale akurat nie w Wielkiej Brytanii, mój bohater zrobił furorę -śmieje się serialowy dr House. Co ciekawe, aktorstwo to niejedyna pasja Hugh.

Laurie właśnie skończył swoją drugą książkę -"Papierowy żołnierz". Poprzednią, czyli zwariowany
-niczym "dr House" -kryminał "Sprzedawca broni", ma już naswojej półce każdy fan neurotycznego, ale genialnego lekarza diagnosty.

Tekst: Artur Szklarczyk/ olivia.pl

Dr House uważa się za brzydala

Gdy Laurie przybył na casting sądził, że House jest postacią drugoplanową, bo przecież w amerykańskim serialu główny bohater musi być dobry i przystojny.

- Mój wygląd nie jest zbyt miły dla oka - ocenia się krytycznie Hugh. W dodatku Laurie jest Anglikiem, naprawdę nazywa się James Hugh Calum Laurie, i urodził się w Oxfordzie. Tyle że umie świetnie mówić z amerykańskim akcentem z New Jersey. Ale nie to przesądziło o obsadzeniu Lauriego w roli House'a, lekarza, o którym jego twórcy mówią, że czasami bardziej wydaje się potrzebować leczenia niż jego pacjenci.

Laurie przejrzał tego bohatera. Świetnie zrozumiał, jakim jest człowiekiem.

- Słyszałem go w swojej głowie - jego sposób mówienia. Wiedziałem, co ukrywał za maską złośliwości i sarkazmu - mówił aktor tuż po castingu.

Dzisiaj "Dr House" bije rekordy popularności. Chyba żadnemu serialowi nie poświęcono tylu artykułów i książek. Powstają poważne rozprawy na temat psychiki House'a, jego kalectwa, stosunku do kobiet, współpracowników, pacjentów. Dokładnej analizie poddaje się też życie grającego House'a aktora, choć nie ma w nim żadnych skandali. Hugh Laurie to dobry mąż Jo Green i ojciec trójki dzieci. Pasjonat motocykli, boksu i muzyki.

- On jest absolutnie doskonały - mówi o Hugh jego przyjaciel, aktor i dramaturg, Stephen Fry - ale również nieznośnie samokrytyczny.

Źródło: se.pl

Dr House zdiagnozowany

Dlaczego najpopularniejszy lekarz świata nie liczy się z pacjentami, mści się na kobietach, a przyjaciół traktuje jak szmaty. Rozmowa z Michałem Czernuszczykiem, psychoterapeutą związanym z Pracownią Terapii i Rozwoju oraz Stowarzyszeniem Opta

Spróbujmy wystawić psychologiczną diagnozę doktorowi House'owi.

- Ale najpierw ważne zastrzeżenie: wystawianie diagnoz na odległość, poza gabinetem psychoterapeuty, jest nieprofesjonalne i nieetyczne. Możemy to zrobić z przymrużeniem oka tylko dlatego, że chodzi o postać fikcyjną.

Zacznijmy od katalogowania objawów - House ma niewątpliwy problem z relacjami międzyludzkimi. Nawet jego fizyczna dolegliwość, za sprawą której musi wciąż zażywać środki przeciwbólowe, wynika ze złej decyzji, którą jego ówczesna partnerka podjęła, gdy House był nieprzytomny.

- Chwileczkę, bo teraz już przyjmuje pan optykę doktora House'a. Zawsze tak jakoś się układa, że jego przyjaciel robi błąd, a jego partnerka podejmuje złą decyzję. Poza tym wszyscy kłamią, wszyscy są obłudni albo zaślepieni, cała gadanina o uczuciach to sentymentalne brednie.

Otóż rzeczywistym problemem House'a jest nie to, że ma problem z relacjami międzyludzkimi, tylko to, że on nigdy nie potrafi uznać własnej winy. On zawsze powie, że nie ma problemu z przyjaźnią, tylko po prostu w jego otoczeniu nie ma ludzi godnych tego, by się z nim przyjaźnić. I jeśli jakaś relacja się rozpadła, to w przekonaniu House'a było tak zawsze z winy tej drugiej osoby.

A jednocześnie potrafi kierować zespołem tak, że odnosi on sukcesy!

- Tak, bo jednocześnie w pracy House zawsze jest w stanie bliskim maniakalnego pobudzenia. Jego zaangażowanie daleko wykracza poza zwykłe wymogi zawodowej rzetelności. Robi na sobie jakieś medyczne eksperymenty, wydaje własne pieniądze na dodatkowe ekspertyzy, nawet wynajmuje detektywa, żeby śledził ludzi. Dlatego właśnie odnosi zawodowe sukcesy - po prostu zależy mu na nich tak bardzo, że posuwa się do tego, czego zwykły człowiek by już nie zrobił.

Ale interesującym uzupełnieniem maniakalnego pobudzenia doktora House'a są sceny, w których widzimy go samego w domu - pustym, nieprzyjemnym. To są stany bliższe depresji.

W pracy jego samotność maskują zawodowe sukcesy. Dopiero w domu, gdy jest sam, House odczuwa swoją samotność.

W piątym sezonie, którego jeszcze nie pokazano w Polsce w całości, House w końcu pogodzi się z tym, że ma problem. Na razie wmawia sobie, że go nie ma - bo jego problemy nie rzutują na wydajność w pracy.

- Psycholog powiedziałby, że on ma zaburzenia osobowości. To nie jest choroba, ale to jest dysfunkcja. Widać, że systematycznie nie radzi sobie z relacjami międzyludzkimi, ale dopóki on sam się do tego nie przyzna - nie można go zmusić do terapii, bo nie ma do niej motywacji.

A czy można to zaburzenie jakoś nazwać jednym fachowym określeniem? Nerwica, cyklofrenia, autyzm, socjopatia.

- To jest narcyzm. Kontrast między doktorem House'em w domu i doktorem House'em w pracy pokazuje, jak ważne dla niego jest to, by mieć publiczność, która go podziwia. W stanie maniakalnego pobudzenia udaje mu się zaprzeczyć swojej potrzebie - potrzebie zbliżenia do innego człowieka.

House nie kieruje się dobrem pacjenta, tylko satysfakcją z trafnej diagnozy. Tylko tak na zdrowy rozum, po co diagnoza, jeśli się nie zwraca uwagi na dobro pacjenta? Zaprzeczenie jak drut.

Proszę zauważyć, jaki on jest radosny, kiedy może wystawić trafną diagnozę, zarazem robiąc krzywdę pacjentowi. Nic nie sprawi doktorowi House'owi większej zawodowej satysfakcji niż udowodnienie żonie, że mąż ją zdradzał, albo zdemaskowanie ojca sypiającego z własną córką.

Był taki odcinek, w którym piękna modelka okazała się mężczyzną cierpiącym na raka jąder. Do tego sypiał z nią ojciec, który teraz się brzydzi, gdy się dowiedział, że sypiał z mężczyzną.

House był w siódmym niebie: nie dość, że znów miał rację jako lekarz, to jeszcze przy okazji prawdziwa okazała się jego wizja rodziny, w której wszyscy nic, tylko się krzywdzą i okłamują. House jest przekonany, że świat jest koszmarem i że jego życiowym przeznaczeniem jest zdzieranie zasłony ułudy i nieustanne dowodzenie, że nic nie ma sensu.

Ale jak się trochę poogląda ten serial, człowiek zaczyna spoglądać na świat oczami doktora House'a. W końcu żadna ludzka historia nie może mieć happy endu, bo wszyscy kiedyś umrzemy, zapewne w jakiś bardzo nieprzyjemny sposób. House'owi zawsze o tym przypomina jego nieustannie boląca noga.

- Moment! Przecież był odcinek, w którym Cuddy, jego szefowa, podała mu placebo zamiast środków przeciwbólowych, i też mu to przyniosło ulgę. To sugeruje, że ból, na który skarży się House, nie jest do końca bólem fizycznym, że on go podświadomie wyolbrzymia. Po prostu dobrze mu jest czuć się kaleką, dobrze mu jest z tym stygmatem. Jest taka charakterystyczna postać pacjentki, którą House poznaje w przychodni, do której czasem Cuddy zsyła go za karę. Dziewczyna prawdopodobnie jest prostytutką albo striptizerką. To nie jest do końca pewne, ale House tak podejrzewa i ona tego nie prostuje. Widać, że House ją lubi właśnie za to, widzi w niej bratnią duszę, być może dlatego, że taki zawód też stygmatyzuje, wiąże się z cynicznym spojrzeniem na świat, które odpowiada House'owi.

Skąd się właściwie bierze w ludziach taka potrzeba wyolbrzymiania własnych nieszczęść?

- W przypadku House'a można odpowiedzieć, że bierze się z tego, że on ciągle dostaje od życia nie to, czego tak naprawdę potrzebuje. W związku z tym musi podtrzymywać w sobie teoretyczne uzasadnienie, że tak jest, bo tak po prostu musi być. Kilkakrotnie pojawiał się w tym serialu taki motyw, w którym House, rozmawiając z umierającym człowiekiem, świadomie chce go pozbawić nadziei na życie pozagrobowe. Po co on to robi? Tak naprawdę po to, by przekonać samego siebie. W swoją teorię, że życie nie ma sensu, bo polega tylko na czekaniu na jakąś straszną śmierć, tak do końca nie wierzy sam doktor House. Wciąż tli się w nim nadzieja, że może być inaczej, i wciąż tego bardzo silnie pragnie. Stąd jego maniakalne pobudzenie w pracy - z całej siły stara się tę nadzieję w sobie zabić. Uważa siebie za geniusza, więc nikt nie może go przegadać tak, żeby on zmienił zdanie, ale tym silniej marzy o tym, że kiedyś spotka równorzędnego sobie geniusza, który mu powie: owszem, ludzkie życie to tylko czas między narodzinami a śmiercią, ale wciąż to, co przez ten czas zdążymy zrobić, może mieć sens.

Więc jest po prostu dzieckiem, które broi, bo chce zwrócić na siebie uwagę rodziców? Tata mnie nie kocha, więc na złość odmrożę sobie uszy?

- Rozpacz jest uczuciem, któremu narcyz zaprzecza. Zamiast niego najchętniej manifestuje wściekłość. To, że House ma skłonność do autoagresji i autodestrukcji, nie ulega wątpliwości.

Mówiliśmy już tutaj o tych eksperymentach, które robi na sobie - przecież one są bardzo niebezpieczne, ocierają się o samobójstwo. House rozmyślnie wprowadził się w stan śmierci klinicznej - był odcinek, w którym wywołał u siebie atak serca. To było przecież dramatyczne zakończenie sezonu, tak, że nawet nie wiemy, czy House przeżyje swój eksperyment. On może sobie wmawiać, że robi to dla dobra pacjentów, ale przecież jeśli spojrzeć na to z zewnątrz, jest to czysta autoagresja. Jego to ekscytuje, że przy okazji ociera się o śmierć. Kiedy się ocknie, nie widać u niego żadnej refleksji, tylko radość z tego, że była taka jazda, i pragnienie, żeby następnym razem pojechać jeszcze ostrzej.

Kobiety, jak wiadomo, uwielbiają mężczyzn z taką nutą autodestrukcji. I kobiety uwielbiają też doktora House'a, niewątpliwie zafascynowane są nim jego koleżanki. Skąd to się bierze?

- Przecież House jest uwodzicielski. On cały czas wysyła nęcące sygnały. Ale dlaczego on chce uwodzić kobiety? Żeby je porzucić i tym samym po raz kolejny udowodnić, że miał rację, związek się zakończył cierpieniem. Wygląda na to, że House cały czas chce się na kobietach za coś mścić, i niestety, odnosi w tym sukcesy. Z terapeutycznego punktu widzenia taka sytuacja oznacza wielki dramat pacjenta, bo te sukcesy są zarazem porażką. House wciąż utwierdza się w przekonaniu, że "ma rację", że jego wizja świata jest prawdziwa. A więc jeszcze bardziej cierpi.

Mamy strzępki informacji o jego dzieciństwie - z tego, co doktor House mówi o sobie, jakoś potężnie go skrzywdzono. Jaka krzywda może stworzyć narcyza?

- Narcyz to osoba, która myli miłość z podziwem. W normalnym rozwoju osobowości człowiek uczy się od swoich rodziców, co to znaczy kochać i być kochanym. W miłości najważniejsze jest to, że się kocha "kogoś", a nie "za coś". Tymczasem podziw jest zawsze za coś konkretnego, podziwiamy na przykład czyjąś urodę albo sukcesy zawodowe. Narcyzm może się u dziecka budować z tego, że nie czuje się kochane po prostu za to, że jest, tylko że jest nagradzane za konkretne osiągnięcia. Jeśli rodzice w ogóle nie okazują mu miłości, zaczyna szukać zastępczej satysfakcji w podziwie grupy rówieśniczej - która może go podziwiać na przykład za to, że spektakularnie znęca się nad słabszymi.

Zawsze myślałem, że narcyz właśnie chce być kochany.

- Chce, ale nie potrafi, bo nie rozumie tej różnicy. W terapii używamy pojęcia "zranienie narcystyczne". To jest moment, zwykle bolesny, w którym narcyz tę różnicę wreszcie zaczyna sobie uświadamiać. Dociera do niego, że cały podziw świata nie może zrekompensować uczucia, czułości, bliskości.

.czyli wszystkich tych rzeczy, o których doktor House najczęściej opowiada kpiarskie żarciki.

- On by to wykpił, bo on sobie wmawia, że te rzeczy, po pierwsze, nie są mu potrzebne, a po drugie, w ogóle nie istnieją. A jednocześnie on już choćby z przyczyn czysto metrykalnych jest w takim wieku, że musi do niego zacząć docierać to, że nie może wiecznie funkcjonować na tej zasadzie.

Co mogłoby być dla House'a zranieniem narcystycznym? Spektakularna porażka zawodowa?

- Niekoniecznie, to może być coś z dziedziny jego relacji interpersonalnych. Czwarty sezon opisuje w pewnym sensie zranienie narcystyczne rozłożone w czasie. Pod koniec trzeciego sezonu doktor House zdążył się skłócić z całym swoim zespołem. Wyrzuca Chase'a, Cameron odchodzi po nieudanym romansie, w którym House ją nieustannie upokarzał, Foreman odchodzi, mówiąc House'owi na pożegnanie, że nie chce być taki jak on.

House oficjalnie zaprzecza temu, że go te rozstania zraniły, ale przecież przez cały czwarty sezon usiłuje się jakoś pogodzić z tą trójką. On cierpi bez nich. Traktował ich jak szmaty, wykorzystywał ich bez skrupułów, ale kiedy odeszli, uświadomił sobie, że jednak ich potrzebuje.

Podsumowując, jakby to był kolejny odcinek serialu, udało nam się odkryć, że wszystkie problemy doktora House'a mają jedno wspólne źródło. Można u niego zdiagnozować różne choroby: uzależnienie od leków, chorą nogę, niezdolność do empatii. Tymczasem wszystko to bierze się z jego narcyzmu!

- Niezdolność do empatii? Wiemy przecież, że on jest zdolny do wyższych uczuć, tylko bardzo silnie się broni przed ich odczuwaniem. Pytanie - dlaczego?

To ja się teraz zabawię w psychologa: z dzieciństwa doktor House wyniósł naukę, że uczucia służą głównie robieniu ludziom krzywdy. Nawet jeśli przez chwilę za ich sprawą będzie nam przyjemnie, to zapłacimy jakąś surową cenę w chwili rozstania czy odrzucenia. Dorosłe życie tylko go w tym przekonaniu utwierdza, bo podświadomie prowokuje takie sytuacje.

- Brawo, opisał pan dokładnie dramat narcyza.

Źródło: Duży Format

House: powrót do lat 80?

Czy Hugh Laurie pamięta dobrze lata 80? Aktor stwierdza, że najbardziej zapadła mu w pamięć okropna muzyka z tamtych lat. Cóż, będzie musiał się trochę pomęczyć, ponieważ w Housie szykuje się przebierany bal w klimacie lat 80!

Oczywiście House jak zawsze postanowi być niekonwencjonalny i ubierze się w strój z lat 80 . XVIII wieku! Z kolei Lisa Edelstein, wcielająca się w rolę Cuddy, przebierze się za Alex Owens, główną bohaterkę przebojowego musicalu "Flashdance". "Musiałam ubrać seksowne majtki, getry i bluzkę podobną do tej, jaką nosiła Jennifer Beals w "Flashdance". Uwielbiam ten film i scenę, kiedy Alex jest oblewana wodą". Aktorka podczas nagrywania odcinka nie mogła się powstrzymać od nucenia na planie piosenki Maniac, pochodzącej właśnie z tego filmu.

Wszystko to będzie miało miejsce w czasie konferencji medycznej w Adirondacks. Oczywiście fani Huddy mogą liczyć na bliskie kontakty tej dwójki. Wątek ten zostanie bardziej rozwinięty w listopadzie.